آمنه وهاب زاده

ﺁﻣﻨﻪ ﻭﻫﺎﺏ ﺯﺍﺩﻩ ﺷﯿﺮﺯﻥ ﺟﺒﻬﻪ ﻫﺎﯼ ﺟﻨﮓ ﮐﻪ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭﯼ ﺍﻣﺪﺍﺩﮔﺮ، ﺗﮏ

ﺗﯿﺮﺍﻧﺪﺍﺯ، ﺁﺭﭘﯽ جی ﺯﻥ ﻭ ﻫﻤﺮﺯﻡ #ﺷﻬﯿﺪ #ﻫﻤﺖ، #ﭼﻤﺮﺍﻥ ﻭ

#ﺻﯿﺎﺩ_ﺷﯿﺮﺍﺯﯼ ﺑﻮﺩ، ﻭﭼﻮﻥ ﺑﻪ ﺯﺑﺎﻧﻬﺎﯼ ﻋﺮﺑﯽ ﻭ ﺍﻧﮕﻠﯿﺴﯽ ﻣﺴﻠﻂ ﻭ

ﺩﻭﺭه هاﯼ ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻈﺎﻣﯽ ﻭ ﺍﻃﻼﻋﺎﺗﯽ ﺭﺍ ﮔﺬﺭﺍﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ، ﺑﻪ ﻣﺎﻣﻮﺭﯾﺘﻬﺎﯼ

ﺑﺮﻭﻥ ﻣﺮﺯﯼ ﺍﻋﺰﺍﻡ ﻣﯽ ﺷﺪ؛ﺑﻪ ﺧﺼﻮﺹ ﻣﺎﻣﻮﺭﯾﺖ ﺑﻪ ﺑﻐﺪﺍﺩ ﻭ ﺷﻬﺮﻫﺎﯼ

ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻋﺮﺍﻕ. ﺧﻮﺩﺵ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﺪ ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﯾﮏ ﻋﻤﺮ ﺍﺯ ﻋﻤﻠﯿﺎﺗﻬﺎﯼ

ﺁﺯﺍﺩﺳﺎﺯﯼ ﺧﺮﻣﺸﻬﺮ، ﺩﻫﻼﻭﯾﻪ، ﺣﺼرﺁﺑﺎﺩﺍﻥ،ﺣﻤﯿﺪﯾﻪ،ﻫﻮﯾﺰﻩ، ﺭﻣﻀﺎﻥ،

ﻃﺮﯾﻖ ﺍﻟﻘﺪﺱ، ﺛﺎﻣﻦ ﺍﻻﺋﻤﻪ ﻭ ﻣﺤﺮﻡ ﺧﺎﻃﺮﻩ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺩﺭ ﺍﺭﺩﺑﯿﻞ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪ؛ ﺩﺭ ﮐﻮﺩﮐﯽ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﺑﻪ ﻋﺮﺍﻕ ﻣﻬﺎﺟﺮﺕ

ﮐﺮﺩ؛ ﺩﺭ ﺳﺎﻣﺮﺍ ﺭﺷﺪ ﮐﺮﺩ؛ ﻭ ﺩﺭ ۱۵ ﺳﺎﻟﮕﯽ ﺑﻪ ﻣﯿﻬﻦ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ.

ﺍﻭﻟﯿﻦ ﺑﺎﺭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻧﻘﻼﺏ ﺩﺭ ﺳﺎل ۱۳۵۹ ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ ﺟﻤﻌﻪ ﺗﻬﺮﺍﻥ ﺑﺪﺳﺖ

ﻣﻨﺎﻓﻘﯿﻦ ﮐﻮﺭﺩﻝ ﻣﺠﺮﻭﺡ ﺷﺪ؛ ﺑﺎﺭ ﺩﻭﻡ ﺩﺭ ﺍﯾﺴﺘﮕﺎﻩ ﺁﺑﺎﺩﺍﻥ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ به

عنوﺍﻥ ﻧﯿﺮﻭﯼ ﺍﻣﺪﺍﺩﯼ ﻭ ﺑﺠﺎﯼ ﺭﺍﻧﻨﺪﻩ ﺁﻣﺒﻮﻻﻧﺲ ﺑﻪ ﺧﻂ ﻣﻘﺪﻡ ﺍﻋﺰﺍﻡ ﺷﺪﻩ

ﺑﻮﺩ،ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺻﺎﺑﺖ گلوﻟﻪ ﺍﺯ ﻧﺎﺣﯿﻪ ﺷﮑﻢ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻔﺖ ؛ ﺑﻪ ﻃﻮﺭﯼ ﮐﻪ ﺗﺎ

ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﺎﺩﺕﻫﻢﭘﯿﺶ ﺭﻓﺖ.

ﺍﻣﺎ ﺧﺪﺍ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺗﺎﺍﻭ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ ﻭﻧﺸﺎﻧﯽ ﺍﺯﺭﻭﺯﻫﺎﯼ ﺁﺗﺶ ﻭ ﺧﻮﻥ

ﺑﺎﻗﯽ ﺑﻤﺎﻧﺪ.

ﺩﺭ ﻋﻤﻠﯿﺎﺕ ﻭﺍﻟﻔﺠﺮ۱ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺍﻣﺪﺍﺩﮔﺮ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺭﺳﯿﺪﮔﯽ ﺑﻪ

ﻣﺠﺮﻭﺣﯿﻦ ﺟﻨﮓ ﺑﻮﺩ،ﺩﺭﻣﻌﺮﺽ ﺣﻤﻠﻪ ﺷﯿﻤﯿﺎﯾﯽ ﺩﺷﻤﻦ ﺑﻌﺜﯽ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺖ

ﻭ ﻭﻗﺘﯽ ﺩﯾﺪ ﺟﺎﻧﺒﺎﺯﯼ ﮐﻪ ﺍﻭ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﻣﺪﺍﻭﺍﯾﺶ ﺑﻮﺩ،ﻣﺎﺳﮏ ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻣﺎﺳﮏ

ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ ﻭﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺴﯿﺠﯽ ﻣﺠﺮﻭﺡ ﺯﺩ ﻭﺧﻮﺩ

ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺟﺎﻧﺒﺎﺯ ﺷﺪ.

....

ﻭﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺟﺎﻧﺒﺎﺯ ﺷﯿﻤﯿﺎﯾﯽ ﺁﻣﻨﻪ ﻭﻫﺎﺏ ﺯﺍﺩﻩ ﮔﻠﺪﺍﻧﻬﺎﯼ ﺧﺎﻧﻪ ﺍﺵ ﺭﺍﺁﺏ ﻣﯽ

ﺩﺍﺩ، ﮔﻔﺖ: «ﺍین ﮔﻠﺪﺍﻧﻬﺎ ﻣﺮﺍ ﯾﺎﺩ ﺁﻥ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﯿﺪﯼ ﻣﯽ ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ ﮐﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ

ﻋﻤﻠﯿﺎﺕ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﻨﮕﺮﯼ ﻣﻨﻔﺠﺮ ﺷﺪﻩ ﭘﯿﺪﺍ ﮐﺮﺩﻡ. ﻫﻤﮕﯽ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ

ﻭﻟﯽ ﻭﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﻫﺮﯾﮏ ﺁﺏ ﺗﻌﺎﺭﻑ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻡ،ﻣﯽ ﮔﻔﺘﻨﺪﺍﻭﻝ ﺑﻪ ﺩﻭﺳﺘﻢ ﺑﺪﻩ ﺗﺎ

ﺍﯾﻨﮑﻪ ﻭﻗﺘﯽ ﻧﻮﺑﺖ ﺑﻪ ﭘﻨﺠﻤﯿﻦ ﻧﻔﺮ ﺭﺳﯿﺪ، ﻫﻤﮕﯽ ﺷﻬﯿﺪ ﺷﺪﻧﺪ؛ ﺩﺭﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ

ﺳﺮﻫﺎﯾﺸﺎﻥ ﺭﻭﯼﺷﺎﻧﻪ ﯾﮑﺪﯾﮕﺮ ﺑﻮﺩ.»